Een van de meest vervelende eigenschappen als we spreken, is het gebruik van verbale tics. Veel sprekers maken zich hieraan schuldig. Alleen echt professionele sprekers weten hier goed mee om te gaan.

Als je er zelf van bewust bent, dat je deze vul- en stopwoordjes gebruikt, ben je al op de goede weg. Je kan eraan werken om deze vervelende gewoonte af te leren. Vooral voor je publiek is het niet prettig: de aandacht gaan dan snel verloren omdat men constant op je tics begint te letten.

Woorden zoals “euh” zijn het meest voor de hand liggend. Ze zijn algemeen en universeel, ze zijn storend en ze zijn nefast voor je speech.
Je hoort deze woordjes het meeste tijdens een presentatie, een live interview of in een lang gesprek.

Dan zijn er ook nog woorden die je uit gewoonte gebruikt.
Voorbeelden hiervan zijn “jeweetwel”, “enfin”. Ze worden dikwijls achteraan een zin gebruikt.

Hermann / Pixabay

Enkele bekende voorbeelden van stopwoorden zijn:

  • het in het Nederlands veelvuldig gebruikte dus, waar van een gevolgtrekking juist helemaal geen sprake is — dus is dan een nietszeggend stopwoord
  • de zinsafsluiting of zo, die aan de betekenis uiteraard niets toevoegt, maar wel het aantal woorden vergroot; betekenisverdunning dus, maar ook vervaging, omdat de spreker zijn eigen uiting op losse schroeven stelt
  • Een recent voorbeeld dat in het Nederlands ingang heeft gevonden, is het gebruik van het woord “Ja”, vaak als geheel nieuwe zin die op de eigenlijke taaluiting volgt. Klaarblijkelijk gaat het hier om opvullen van een stilte, gecombineerd met zelfbevestiging.

Nog meer (minder bekende) stopwoorden zijn:

  • “nou ja”. Dit wordt vooral gezegd als men verder wil gaan met een onderbroken verhaal. Het wordt gebruikt om de aandacht weer op zich te vestigen.
  • als mensen ergens ‘zo gauw niet op kunnen komen’ willen ze wel eens zeggen “jeweetwel”. Terwijl de toehoorder natuurlijk helemaal niets weet.
  • als iemand opeens op een heel ander onderwerp over wil stappen “trouwens” of “overigens”. Hiervoor wordt ook wel eens “enfin” gebruikt, hoewel dat momenteel een beetje verouderd is.

Hoe kun je nu zelf  deze verbale tics kwijt raken?

  • De eerste stap is dat je je ervan bewust wordt. Ofwel heb je het zelf gemerkt, ofwel heeft iemand je erop attent gemaakt. Probeer een tijdje naar jezelf te luisteren, op een bewust manier.
  • Neem ook de tijd als je praat. Doe het rustig aan en neem af en toe een pauze.
  • Als je de mogelijkheid hebtn probeer dan luidop te oefenen. Op deze manier, zal je nog sneller je stopwoordjes opmerken.

 

Wat vond je van dit artikel ? Komen sommige zaken je bekend voor ?

Deel je ervaring hier met de andere lezers.
Alvast bedankt voor je bijdrag.

Soortgelijke artikels: